วันนี้กุ้งคิดว่าเป็นวันที่ดีดี
มีนัดกันกับเพื่อนๆ จะไปดูละครเวทีด้วยกัน
แต่แล้วตอนนี้กุ้งกลับไม่อยากจะไปเสียอย่างนั้น
บางครั้งทำไมสมองของคนเรามักขัดแย้งกันเอง
รู้ว่าถ้าทำแบบนี้จะดีนะ แต่หัวใจกลับบอกว่า
ถ้าทำแบบนี้แล้วเธอจะเจ็บนะ ทำไมทำร้ายหัวใจตัวเองล่ะ
เฮ้อ คิดแล้วกลุ้ม อึดอัดนะ แต่จะทำไงได้ล่ะ
ในเมื่อเลือกที่จะเดินทางมารับความเจ็บปวดเองนี่
อยู่คนเดียวดีดี สบายๆ ไม่ชอบเองนี่
ไม่จริงหรอก บางครั้งคนเราก็ไม่มีทางให้เลือกมากนักหรอกนะ
กลับมาสู่โลกของความเป็นจริงได้แล้ว
ที่แกเป็นนะมันก็แค่ความฝัน เข้าใจซะด้วย
เดินตามที่สมองมันสั่งเด๋วนี้นะ
อยู่คนเดียว ฮ่าๆ
ถามตัวเองทำไมถึงเป็นแบบนี้
นึกว่ารักจึงไปได้ดีและยั่งยืน
ถามตัวเองทำไมทุกคราที่ตื่น
ก็จะพบตัวเองถูกทอดทิ้งให้มองเหม่อ
รู้สึกตัวขึ้นมาเมื่อใด จะมีคำถามในใจ
ฉันไม่เหลือใครอีกเลยเหรอ
แล้วสุดท้ายก็มีแค่เรา กับใจที่ร้าวรานเสมอ
น้ำตาเอ่อ ปลอบใจตัวเองไว้ว่า
อยู่คนเดียวแล้วเรา ต้องกลับมาเป็นเหมือนเคย
ไม่มีใครรักจริงเลย ไม่เคยไปได้ไกล
อยู่คนเดียวให้พอ ขอหยุดดูแลหัวใจ
จะไม่คิดรักใคร ...
เพราะสุดท้ายเราคงเดียวดายเหมือนเดิม
เหลือแค่เราคนเดียวทุกที ทุกที
ไม่ว่าฉันรักใครก็มีแต่ทุกข์ทน
รู้สึกตัวขึ้นมาเมื่อใด จะมีคำถามในใจ
ฉันไม่เหลือใครอีกเลยเหรอ
แล้วสุดท้ายก็มีแค่เรา กับใจที่ร้าวรานเสมอ
น้ำตาเอ่อ ปลอบใจตัวเองไว้ว่า
อยู่คนเดียวแล้วเรา ต้องกลับมาเป็นเหมือนเคย
ไม่มีใครรักจริงเลย ไม่เคยไปได้ไกล
อยู่คนเดียวให้พอ ขอหยุดดูแลหัวใจ
จะไม่คิดรักใคร ...
เพราะสุดท้ายเราคงเดียวดายเหมือนเดิม
จะพอแล้วใจ เมื่อในสุดท้าย
ไม่ว่ารักใคร ก็จะต้องเป็นแบบนี้
รัก และช้ำทุกที
รักแท้จริงไม่เคยจะมี สำหรับฉัน
รู้สึกตัวขึ้นมาเมื่อใด จะมีคำถามในใจ
ฉันไม่เหลือใครอีกเลยเหรอ
แล้วสุดท้ายก็มีแค่เรา กับใจที่ร้าวรานเสมอ
น้ำตาเอ่อ ปลอบใจตัวเองไว้ว่า
อยู่คนเดียวแล้วเรา ต้องกลับมาเป็นเหมือนเคย
ไม่มีใครรักจริงเลย ไม่เคยไปได้ไกล
อยู่คนเดียวให้พอ ขอหยุดดูแลหัวใจ
จะไม่คิดรักใคร ...
เพราะสุดท้ายเราคงเดียวดายเหมือนเดิม
